Riddle Of The Black Angel[ตอนที่ 3 : การพบเจอ ]
posted on 04 Jan 2008 21:54 by sinnerdarker
ตอนที่ 3 : การพบเจอ
"ดาบสีนิล"เด็กหนุ่มทวนคำอย่างสงสัย พลางขมวดคิ้วมุ่นอย่างครุ่นคิด....ดาบสีนิล
"รู้จักไหม?"เรเอลถาม เด็กหนุ่มผมขาวส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยตอบพลางขยี้หัวเบาๆ
"รู้จักน่ะรู้จัก..แต่ไม่เคยเจอกันเลยซักครั้งเดียว...เขาอยู่ข้าก็ไป เขาไปข้าก็อยู่ ในกรณีนี้คือการทำภารกิจน่ะนะ..."เขาไม่เคยพบกับเจ้าของรหัส[ดาบสีนิล]เลยแม้แต่ครั้งเดียว ทังๆที่เขาด้พกับยมทูตที่มีรหัสแทบทุกคนแล้ว พอถามไถ่ถึงแต่ละคนจะทำหน้าลำบากใจ เขาถึงไม่อยากจะไปคิดถึง..."...อืม...เฮ่อ..ว่าแต่ เจ้าไม่อึดอัดกับบรรยากาศเลยหรือ?"เซร์ถามขึ้นเมื่อนึกได้
"ไม่หรอก...ข้าทำงานบนโลกมนุษย์นานพอๆกับที่เจ้าเป็นเงาแห่งความมืด"เรเอลพูดขันๆ "จะว่าไป....เห็นท่านพ่อบอกว่าระหว่างที่อยู่บนสวรรค์จะต้องช่วยท่านทำงาน แลกกับการปิดปากเรื่องที่เจ้าเป็นยมทูต"
นั่นเป็นคำพูดที่ทำให้เขาอึ้ง....
เซร์ถอนหายใจแล้วทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าแล้วนึกในใจ
พี่โซฟีเลีย...ท่านเนี่ย.....
ขยันหาเรื่องให้น้องอย่างข้าจริงๆ..
.............................................................................
ในขณะเดียวกัน..
ฉัวะ!
เสียงฟันร่างของปิศาจดังต่อเนื่องกัน ความรวดเร็วดุจสายฟ้าทำให้เหล่าปิศาจล่าถอยไปด้วยความกลัว...
ปิศาจชั้นสูงที่หลบลี้อยู่เบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ...
ทำไม...
ในการคัดเลือกของเหล่าเทวดา..กลับมีเงาแห่งความมืดอยู่ถึงสองคน!
ทางฝ่ายร่างภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทก็ไล่ฆ่าเหล่าปิศาจด้วยความหงุดหงิดใจ....ในมือกำกระดาษแผ่นหนึ่งที่เพิ่งจะได้รับมาเมื่อ 2 วันก่อน ดวงตาสีนิลก้มลงมองข้อความในกระดาษ..ก่อนจะขว้างออกไปเสียไกล
ท่านพี่โซฟีเลีย....
ช่างขยันหาเรื่องยุ่งให้ข้าจริงๆ!
กระดาษแผ่นนั้นค่อยๆคลี่ออก....เผยให้เห็นถึงข้อความภายใน
[เจ้าจงตรงไปที่สวรรค์ และเข้าทดสอบการเข้าโรงเรียนเทวดา
จงอย่าหนีซะให้ยาก
โซฟีเลีย ดรากูล
เอ้อ...อย่าลืมทำตามคำสั่งท่านจอมเทพล่ะ และเจ้าจะมีเพื่อนร่วมทาง...จำราตรีสีเงินได้หรือไม่?]
ร่างสูงเจ้าของกระดาษแผ่นน้อยวิ่งตรงไปอย่างรวดเร็วเพราะรู้ตัวดีว่ากลิ่นอายที่แผ่ขยายไปของตนคงทำให้เหล่าปิศาจเกรงกลัวขนาดที่ไม่มาเข้าใกล้..มุมริมฝีปากยกขึ้น....รอยยิ้มที่คล้ายจะเย้ยหยันตนเอง
จำได้ดี.....
เจ้าของใบหน้าอันไร้วิญญาณเมื่อตอนนั้น...
คนที่ได้ลืมเลือนเขาไปแล้ว...
...อย่างน่าโมโห...
.......................................................................................
"....โอ๊ย...ไอ้บ้าที่ไหนมันคิดการทดสอบนี้ขึ้นมาวะ!!!!!!!!!!!"เซร์โวยวายเสียงดัง มือเรียวบางเสยผมยาวที่รุ่งริ่งของตนขึ้น ก่อนจะส่ายสายตามองหาเชือกซักเส้นมามัดผมสีขาวพิสุทธิ์ของตน พลางสะบัดเคียวสีเงินอันใหญ่ในมือฆ่าปิศาจที่โผล่มาไปด้วย
รำคาญ...เพราะไอ้ที่โผล่มาเสือกมีแต่ปิศาจกระจอกๆ....ปิศาจชั้นสูงที่รู้กลิ่นอายของเขาเผ่นนี้หายไปเสียหมด!!
อีกทั้งการที่ไม่สามารถกลับร่างเป็นผูหญิงได้ทำให้ท่วงท่าเก้ๆกังสิ้นดี จนกระทั่งเขาตัดสินใจไม่สนใจมันและใช้ท่วงท่าการต่อสุ้ที่ไม่สมกับเป็นบุรุ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองไปทางเด็กสาวที่มองมายังเซร์แบบแปลกๆ..
"คิดถูกที่ตามนายมา เซร์"เรเอลพูดอย่างรื่นรม มือทั้งสองข้างไม่มีอาวุธเพระถูกเพื่อนรักจัดการซะเรียบก่อนถึงมือตน พลางมองใบหน้าหงุดหงิดของเพื่อนสาวที่ยามนี้กลับสถานะเป็นชาย
"ขยะแขยงที่สุด!!"เวเรเอลกล่าวเมื่อซากปิศาจตนหนึ่งหล่นลงมาหน้าตน เรเอลหันไปมองฝาแฝดผู้น้องของตน ก่อนจะหันไปกระซิบกับเพื่อนซึ่งมองอยู่แต่แรก
"ข้าไม่ได้สนับสนุนให้นางมาเรียนที่นี่เลย...นางตามมาเอง ท่านพ่อก็ไม่ยอมห้าม"เรเอลว่าพลางถอนหายใจ "เจ้าเองก็เหมือนกัน ไม่อึดอัดเรอะ? ต้องอยู่ในร่างของบุรุษ"
"ไม่...ก็คิดว่าเฉยๆ...อันที่จริงเมื่อก่อนก็โดนบ่อย..."ว่าแล้วเซร์ก็ต้องรีบสะบัดหัวไล่ความทรงจำสุดรันทดออก... "ที่ลำบากอย่างเดียวก็แค่ว่า มันใช้ท่าบางท่าไม่ได้"
เรื่องนี้ต้องโทษคนสอนที่สอนมาแต่ท่าสวยๆเห็นผลเยี่ยม...แต่ไม่เหมาะกับผู้ชาย
"มันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวรึ?"
"เอาไว้ว่างๆจะพาไปเที่ยวนะ..แต่ระวังจะโดนใช้งาน ว่าแต่ว่า...ข้ายังไม่เห็นวี่แวว[ดาบสีนิล]เลย"เด็กหนุ่มว่าพลางมองหาร่างของคนรอบๆ
ยังไม่เจอใครโผล่มาเลยซักคน...
น่าแปลก.....ป่ามนุษย์แม้กว้างขวาง....แต่เมื่อเป็นสถานที่ทดสอบก็ควรจะบีบให้เป็นวงแคบ...
แปลก....จริงๆ...
"อะ..นั่นเจ้าจะไปไหนน่ะ เวเร!!"เรเอลตะโกนก้อง ก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามน้องสาวของตนไป
"อ๊ะ เรเอล!!..อย่านะ เดี๋ยวจะ..."เด็กหนุ่มตะโกนขึ้นอย่างตกใจ แต่ก่อนจะทันได้คว้าเสือของเพื่อน ร่างของเรเอลก็วิ่งละลิ่วตามน้องสาวไปเสียแล้ว
"บ้าจริง..."
ทั้งๆที่ไม่ควรจะมาพลัดหลงกันแบบนี้แท้ๆ...
ประสาทสัมผัสบางอย่างเตือนว่ามีกลิ่นอายอันตรายใกล้เข้ามา เสียงลมหีวดหวิวที่กระทบโลหะแว่วเข้าหูเซร์ ไม่รอช้า ยมทูตหนุ่มจึงรีบกระโดดขึ้นปะทะทันที
ฟึบ...แคร้ง!!
เสียงปะทะกันของโลหะสองชิ้นดังขึ้น เซเรียสเงยหน้ามองผู้ที่ตนเข้าไปปะทะด้วย ดวงตาสีนิลมองใบหน้าของเขาอย่างตื่นตระหนก....ก่อนจะสงบลง แล้วดาบกับเคียวขนาดใหญ่ก็แยกออกจากกัน
ร่างของทั้งสองคนที่ขึ้นปะทะกลางอากาศเหยียบย่ำลงบนพื้นดิน ก่อนชายใต้ผ้าคลุมสีนิลจะกล่าว
"....ขอโทษ....ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นผู้เข้าร่วมทดสอบ" ชายหนุ่มภายใต้ผ้าคลุมสีดำกล่าว "ข้าชื่อ ยูอิส แวลเรียส เทวดาในเขต เฟอร์เฟร์"
"ขะ.....ข้า...ข้าชื่อ เซเรียส ดรากูล เทวดาในเขต ฟิวเรียส"เซร์แนะนำตัว "เรียกว่าเซร์ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ยินดีที่ได้รู้จัก?"น้ำเสียงของอีกฝ่ายที่เขาไม่แน่ใจว่าทักทายกลับหรือประชดกันแน่....ถ้าเขาไม่เข้าใจผิด...คนตรงหน้าทำราวกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน...และตัวเขาเองที่ลืมไป..
ไม่มีทาง...คงเป็นนิสัยการทักทายของคนคนนี้กระมัง?
"....นายเจอคนอื่นๆบ้างไหม? เมื่อกี้ข้าก็เพิ่งพลัดหลงกับเพื่อนอีกสองคน แล้วเพื่อนของเจ้าล่ะ"เซร์เริ่มเปิดบทสนธนา
"ข้ามาคนเดียว" ร่างสูงตอบเรียบๆ "ส่วนที่ว่าเจอใครไหมนั่น....ข้าเห็นบ้างประปรอย....แต่ตั้งแต่เข้าเขตนี้มา ข้าไม่เห็นใครนอกจากเจ้า"
"งั้นหรือ...."เซร์พึมพำ..ก่อนจะถอนหายใจดังเฮือก..
งงกับการทดสอบนี้จริงๆ..
....................................................................
“เจ้าสงสัยไหม? ว่าทำไมผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆถึงหายไป?”เซร์หันไปตามเสียงที่ดังขึ้น ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น
นั่นสินะ.....
ทั้งๆที่ควรจะพบคนอื่นบ้าง..แต่นี่ไม่..
แถมดูเหมือนพวกปิศาจจะไม่โผล่ออกมาแล้ว
“ไม่รู้”เด็กหนุ่มตอบตรงๆ “เจ้ารู้หรือ?”
ยูอิสแค่นยิ้ม
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
คำตอบนี้ทำให้เซร์อึ้ง...
แล้วถามหาพระแสงสวรรค์วิมานอะไรกัน!!
เด็กหนุ่มสบถในใจ ก่อนที่เสียงเสียงหนึ่งจะดังขึ้น
[ถึงผู้เข้าทดสอบทุกท่าน ด่านที่ท่านเพิ่งผ่านมาเป็นเพียงการทดสอบความสามารถ ท่านที่เหลือรอดมาได้เท่านั้นจึงมีสิทธิเข้าสอบโดยแท้จริง]
“อะ...อะไรน่ะ....ยูอิส”เด็กหนุ่มถามคนข้างๆ เสียงนี้ราวกับว่าดังก้องในหัว...
“ดูเหมือนว่าผู้คุมสอบจะส่งคำพูดมาถึงสมองโดยตรงน่ะ”ยูอิสพูดเรียบๆ ก่อนจะตั้งใจฟังต่อ
[ตอนนี้แต่ละจุดนั้นพวกท่านจะอยู่กันสองคน ขอให้รู้ว่าในระหว่างการสอบคนคนนั้นคือพาร์ทเนอร์ของท่าน อนึ่ง...ถ้าพาร์ทเนอร์ของท่านสอบตกท่านก็ต้องสอบตกด้วยเช่นกัน การสอบจริงนั้น ทางเราจะส่งลูกแก้วให้ท่านคนละลูก ให้ท่านดูแลลูกแก้วนี้อย่างดี ถ้ามันเป็นอะไรไปถือว่าท่านสอบตกทันที ]
[เดี๋ยวจะมีประตูเกิดขึ้นเบื้องหน้าพวกท่าน ขอให้เดินเข้าไปในประตูนั้น...แล้วจะมีผู้นำทางให้ท่านทั้งหลาย..]
ซักพัก..เหนือหัวของทั้งสองคนก็มีลูกแก้วตกลงมา
เซร์รับลูกแก้วไว้อย่างเบามือ ลูกแก้วสีฟ้าใสกลิ้งไปมาในอุ้งมือบาง เด็กหนุ่มมองลูกแก้วอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเก็บลงกระเป๋า หัวใจเต้นไม่เป็นระส่ำ
น่าสนุก!
การสอบคงได้เจอเรื่องที่สนุกกว่าการไล่ฆ่าปิศาจ..เพียงแค่คิดเลือดที่ไหลเวียนอยู่ก็ร้อนรุ่ม...
ความคิดบ้าๆ...ที่เทวดาเขาคงไม่คิดกัน..
เจ้าของดวงตาสีแซฟไฟร์คิดอย่างติดจะขันตัวเอง ก่อนจะหันไปทางเพื่อนร่วมทางที่จะได้เป็น[พาร์ทเนอร์]กันต่อไป
“ว่าไง? ยูอิส”
“เรียบร้อย....ดูเหมือนว่าพวกปิศาจนั้นจะแค่ของเรียกน้ำย่อย...อาหารจานหลักมันหลังจากนี้”ร่างใต้ผ้าคลุมสีดำกล่าวพลางยิ้ม ก่อนจะถอดเสื้อส่วนที่คลุมหัวออก เผยให้เห็นเรือนผมสีเดียวกับผืนผ้าสีรัตติกาลยามค่ำคืนยาวยวงที่มัดรวบไว้...แต่ยิ่งกว่านั้น...
มีสิ่งให้ร่างเจ้าของเรือนผมสีหิมะตะลึง...
ดวงตาสีนิลของคนตรงหน้าสั่นระริก..ที่หากเขาสื่อความหมายไม่ผิด..
ตื่นเต้น.....สนุก..ท้าทาย...
...กับสิ่งที่จะได้พบต่อจากนี้ไป..
..เหมือนกับเขา..
หรือว่า....
ไม่สิ.....คงไม่เจอง่ายปานนั้น...
..ดาบสีนิลคนนั้นน่ะ..
แต่ทว่า....พาร์เนอร์ของเขาคนนี้...
คงจะเข้ากันได้มากกว่าที่คิด?
ความคิดที่ทำให้เด็กหนุ่มแสยะยิ้มอย่างยินดี..
ซักพักมวลอากาศเบื้องหน้าก็บิดเบือนเปลี่ยนรูปร่างและสีเป็นลักษณะที่เรียกได้ว่า...ประตู
[เริ่มการสอบรอบแรกได้]
"ดาบสีนิล"เด็กหนุ่มทวนคำอย่างสงสัย พลางขมวดคิ้วมุ่นอย่างครุ่นคิด....ดาบสีนิล
"รู้จักไหม?"เรเอลถาม เด็กหนุ่มผมขาวส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยตอบพลางขยี้หัวเบาๆ
"รู้จักน่ะรู้จัก..แต่ไม่เคยเจอกันเลยซักครั้งเดียว...เขาอยู่ข้าก็ไป เขาไปข้าก็อยู่ ในกรณีนี้คือการทำภารกิจน่ะนะ..."เขาไม่เคยพบกับเจ้าของรหัส[ดาบสีนิล]เลยแม้แต่ครั้งเดียว ทังๆที่เขาด้พกับยมทูตที่มีรหัสแทบทุกคนแล้ว พอถามไถ่ถึงแต่ละคนจะทำหน้าลำบากใจ เขาถึงไม่อยากจะไปคิดถึง..."...อืม...เฮ่อ..ว่าแต่ เจ้าไม่อึดอัดกับบรรยากาศเลยหรือ?"เซร์ถามขึ้นเมื่อนึกได้
"ไม่หรอก...ข้าทำงานบนโลกมนุษย์นานพอๆกับที่เจ้าเป็นเงาแห่งความมืด"เรเอลพูดขันๆ "จะว่าไป....เห็นท่านพ่อบอกว่าระหว่างที่อยู่บนสวรรค์จะต้องช่วยท่านทำงาน แลกกับการปิดปากเรื่องที่เจ้าเป็นยมทูต"
นั่นเป็นคำพูดที่ทำให้เขาอึ้ง....
เซร์ถอนหายใจแล้วทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าแล้วนึกในใจ
พี่โซฟีเลีย...ท่านเนี่ย.....
ขยันหาเรื่องให้น้องอย่างข้าจริงๆ..
.............................................................................
ในขณะเดียวกัน..
ฉัวะ!
เสียงฟันร่างของปิศาจดังต่อเนื่องกัน ความรวดเร็วดุจสายฟ้าทำให้เหล่าปิศาจล่าถอยไปด้วยความกลัว...
ปิศาจชั้นสูงที่หลบลี้อยู่เบิกตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ...
ทำไม...
ในการคัดเลือกของเหล่าเทวดา..กลับมีเงาแห่งความมืดอยู่ถึงสองคน!
ทางฝ่ายร่างภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทก็ไล่ฆ่าเหล่าปิศาจด้วยความหงุดหงิดใจ....ในมือกำกระดาษแผ่นหนึ่งที่เพิ่งจะได้รับมาเมื่อ 2 วันก่อน ดวงตาสีนิลก้มลงมองข้อความในกระดาษ..ก่อนจะขว้างออกไปเสียไกล
ท่านพี่โซฟีเลีย....
ช่างขยันหาเรื่องยุ่งให้ข้าจริงๆ!
กระดาษแผ่นนั้นค่อยๆคลี่ออก....เผยให้เห็นถึงข้อความภายใน
[เจ้าจงตรงไปที่สวรรค์ และเข้าทดสอบการเข้าโรงเรียนเทวดา
จงอย่าหนีซะให้ยาก
โซฟีเลีย ดรากูล
เอ้อ...อย่าลืมทำตามคำสั่งท่านจอมเทพล่ะ และเจ้าจะมีเพื่อนร่วมทาง...จำราตรีสีเงินได้หรือไม่?]
ร่างสูงเจ้าของกระดาษแผ่นน้อยวิ่งตรงไปอย่างรวดเร็วเพราะรู้ตัวดีว่ากลิ่นอายที่แผ่ขยายไปของตนคงทำให้เหล่าปิศาจเกรงกลัวขนาดที่ไม่มาเข้าใกล้..มุมริมฝีปากยกขึ้น....รอยยิ้มที่คล้ายจะเย้ยหยันตนเอง
จำได้ดี.....
เจ้าของใบหน้าอันไร้วิญญาณเมื่อตอนนั้น...
คนที่ได้ลืมเลือนเขาไปแล้ว...
...อย่างน่าโมโห...
.......................................................................................
"....โอ๊ย...ไอ้บ้าที่ไหนมันคิดการทดสอบนี้ขึ้นมาวะ!!!!!!!!!!!"เซร์โวยวายเสียงดัง มือเรียวบางเสยผมยาวที่รุ่งริ่งของตนขึ้น ก่อนจะส่ายสายตามองหาเชือกซักเส้นมามัดผมสีขาวพิสุทธิ์ของตน พลางสะบัดเคียวสีเงินอันใหญ่ในมือฆ่าปิศาจที่โผล่มาไปด้วย
รำคาญ...เพราะไอ้ที่โผล่มาเสือกมีแต่ปิศาจกระจอกๆ....ปิศาจชั้นสูงที่รู้กลิ่นอายของเขาเผ่นนี้หายไปเสียหมด!!
อีกทั้งการที่ไม่สามารถกลับร่างเป็นผูหญิงได้ทำให้ท่วงท่าเก้ๆกังสิ้นดี จนกระทั่งเขาตัดสินใจไม่สนใจมันและใช้ท่วงท่าการต่อสุ้ที่ไม่สมกับเป็นบุรุ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองไปทางเด็กสาวที่มองมายังเซร์แบบแปลกๆ..
"คิดถูกที่ตามนายมา เซร์"เรเอลพูดอย่างรื่นรม มือทั้งสองข้างไม่มีอาวุธเพระถูกเพื่อนรักจัดการซะเรียบก่อนถึงมือตน พลางมองใบหน้าหงุดหงิดของเพื่อนสาวที่ยามนี้กลับสถานะเป็นชาย
"ขยะแขยงที่สุด!!"เวเรเอลกล่าวเมื่อซากปิศาจตนหนึ่งหล่นลงมาหน้าตน เรเอลหันไปมองฝาแฝดผู้น้องของตน ก่อนจะหันไปกระซิบกับเพื่อนซึ่งมองอยู่แต่แรก
"ข้าไม่ได้สนับสนุนให้นางมาเรียนที่นี่เลย...นางตามมาเอง ท่านพ่อก็ไม่ยอมห้าม"เรเอลว่าพลางถอนหายใจ "เจ้าเองก็เหมือนกัน ไม่อึดอัดเรอะ? ต้องอยู่ในร่างของบุรุษ"
"ไม่...ก็คิดว่าเฉยๆ...อันที่จริงเมื่อก่อนก็โดนบ่อย..."ว่าแล้วเซร์ก็ต้องรีบสะบัดหัวไล่ความทรงจำสุดรันทดออก... "ที่ลำบากอย่างเดียวก็แค่ว่า มันใช้ท่าบางท่าไม่ได้"
เรื่องนี้ต้องโทษคนสอนที่สอนมาแต่ท่าสวยๆเห็นผลเยี่ยม...แต่ไม่เหมาะกับผู้ชาย
"มันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวรึ?"
"เอาไว้ว่างๆจะพาไปเที่ยวนะ..แต่ระวังจะโดนใช้งาน ว่าแต่ว่า...ข้ายังไม่เห็นวี่แวว[ดาบสีนิล]เลย"เด็กหนุ่มว่าพลางมองหาร่างของคนรอบๆ
ยังไม่เจอใครโผล่มาเลยซักคน...
น่าแปลก.....ป่ามนุษย์แม้กว้างขวาง....แต่เมื่อเป็นสถานที่ทดสอบก็ควรจะบีบให้เป็นวงแคบ...
แปลก....จริงๆ...
"อะ..นั่นเจ้าจะไปไหนน่ะ เวเร!!"เรเอลตะโกนก้อง ก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามน้องสาวของตนไป
"อ๊ะ เรเอล!!..อย่านะ เดี๋ยวจะ..."เด็กหนุ่มตะโกนขึ้นอย่างตกใจ แต่ก่อนจะทันได้คว้าเสือของเพื่อน ร่างของเรเอลก็วิ่งละลิ่วตามน้องสาวไปเสียแล้ว
"บ้าจริง..."
ทั้งๆที่ไม่ควรจะมาพลัดหลงกันแบบนี้แท้ๆ...
ประสาทสัมผัสบางอย่างเตือนว่ามีกลิ่นอายอันตรายใกล้เข้ามา เสียงลมหีวดหวิวที่กระทบโลหะแว่วเข้าหูเซร์ ไม่รอช้า ยมทูตหนุ่มจึงรีบกระโดดขึ้นปะทะทันที
ฟึบ...แคร้ง!!
เสียงปะทะกันของโลหะสองชิ้นดังขึ้น เซเรียสเงยหน้ามองผู้ที่ตนเข้าไปปะทะด้วย ดวงตาสีนิลมองใบหน้าของเขาอย่างตื่นตระหนก....ก่อนจะสงบลง แล้วดาบกับเคียวขนาดใหญ่ก็แยกออกจากกัน
ร่างของทั้งสองคนที่ขึ้นปะทะกลางอากาศเหยียบย่ำลงบนพื้นดิน ก่อนชายใต้ผ้าคลุมสีนิลจะกล่าว
"....ขอโทษ....ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นผู้เข้าร่วมทดสอบ" ชายหนุ่มภายใต้ผ้าคลุมสีดำกล่าว "ข้าชื่อ ยูอิส แวลเรียส เทวดาในเขต เฟอร์เฟร์"
"ขะ.....ข้า...ข้าชื่อ เซเรียส ดรากูล เทวดาในเขต ฟิวเรียส"เซร์แนะนำตัว "เรียกว่าเซร์ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ยินดีที่ได้รู้จัก?"น้ำเสียงของอีกฝ่ายที่เขาไม่แน่ใจว่าทักทายกลับหรือประชดกันแน่....ถ้าเขาไม่เข้าใจผิด...คนตรงหน้าทำราวกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน...และตัวเขาเองที่ลืมไป..
ไม่มีทาง...คงเป็นนิสัยการทักทายของคนคนนี้กระมัง?
"....นายเจอคนอื่นๆบ้างไหม? เมื่อกี้ข้าก็เพิ่งพลัดหลงกับเพื่อนอีกสองคน แล้วเพื่อนของเจ้าล่ะ"เซร์เริ่มเปิดบทสนธนา
"ข้ามาคนเดียว" ร่างสูงตอบเรียบๆ "ส่วนที่ว่าเจอใครไหมนั่น....ข้าเห็นบ้างประปรอย....แต่ตั้งแต่เข้าเขตนี้มา ข้าไม่เห็นใครนอกจากเจ้า"
"งั้นหรือ...."เซร์พึมพำ..ก่อนจะถอนหายใจดังเฮือก..
งงกับการทดสอบนี้จริงๆ..
....................................................................
“เจ้าสงสัยไหม? ว่าทำไมผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆถึงหายไป?”เซร์หันไปตามเสียงที่ดังขึ้น ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น
นั่นสินะ.....
ทั้งๆที่ควรจะพบคนอื่นบ้าง..แต่นี่ไม่..
แถมดูเหมือนพวกปิศาจจะไม่โผล่ออกมาแล้ว
“ไม่รู้”เด็กหนุ่มตอบตรงๆ “เจ้ารู้หรือ?”
ยูอิสแค่นยิ้ม
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
คำตอบนี้ทำให้เซร์อึ้ง...
แล้วถามหาพระแสงสวรรค์วิมานอะไรกัน!!
เด็กหนุ่มสบถในใจ ก่อนที่เสียงเสียงหนึ่งจะดังขึ้น
[ถึงผู้เข้าทดสอบทุกท่าน ด่านที่ท่านเพิ่งผ่านมาเป็นเพียงการทดสอบความสามารถ ท่านที่เหลือรอดมาได้เท่านั้นจึงมีสิทธิเข้าสอบโดยแท้จริง]
“อะ...อะไรน่ะ....ยูอิส”เด็กหนุ่มถามคนข้างๆ เสียงนี้ราวกับว่าดังก้องในหัว...
“ดูเหมือนว่าผู้คุมสอบจะส่งคำพูดมาถึงสมองโดยตรงน่ะ”ยูอิสพูดเรียบๆ ก่อนจะตั้งใจฟังต่อ
[ตอนนี้แต่ละจุดนั้นพวกท่านจะอยู่กันสองคน ขอให้รู้ว่าในระหว่างการสอบคนคนนั้นคือพาร์ทเนอร์ของท่าน อนึ่ง...ถ้าพาร์ทเนอร์ของท่านสอบตกท่านก็ต้องสอบตกด้วยเช่นกัน การสอบจริงนั้น ทางเราจะส่งลูกแก้วให้ท่านคนละลูก ให้ท่านดูแลลูกแก้วนี้อย่างดี ถ้ามันเป็นอะไรไปถือว่าท่านสอบตกทันที ]
[เดี๋ยวจะมีประตูเกิดขึ้นเบื้องหน้าพวกท่าน ขอให้เดินเข้าไปในประตูนั้น...แล้วจะมีผู้นำทางให้ท่านทั้งหลาย..]
ซักพัก..เหนือหัวของทั้งสองคนก็มีลูกแก้วตกลงมา
เซร์รับลูกแก้วไว้อย่างเบามือ ลูกแก้วสีฟ้าใสกลิ้งไปมาในอุ้งมือบาง เด็กหนุ่มมองลูกแก้วอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเก็บลงกระเป๋า หัวใจเต้นไม่เป็นระส่ำ
น่าสนุก!
การสอบคงได้เจอเรื่องที่สนุกกว่าการไล่ฆ่าปิศาจ..เพียงแค่คิดเลือดที่ไหลเวียนอยู่ก็ร้อนรุ่ม...
ความคิดบ้าๆ...ที่เทวดาเขาคงไม่คิดกัน..
เจ้าของดวงตาสีแซฟไฟร์คิดอย่างติดจะขันตัวเอง ก่อนจะหันไปทางเพื่อนร่วมทางที่จะได้เป็น[พาร์ทเนอร์]กันต่อไป
“ว่าไง? ยูอิส”
“เรียบร้อย....ดูเหมือนว่าพวกปิศาจนั้นจะแค่ของเรียกน้ำย่อย...อาหารจานหลักมันหลังจากนี้”ร่างใต้ผ้าคลุมสีดำกล่าวพลางยิ้ม ก่อนจะถอดเสื้อส่วนที่คลุมหัวออก เผยให้เห็นเรือนผมสีเดียวกับผืนผ้าสีรัตติกาลยามค่ำคืนยาวยวงที่มัดรวบไว้...แต่ยิ่งกว่านั้น...
มีสิ่งให้ร่างเจ้าของเรือนผมสีหิมะตะลึง...
ดวงตาสีนิลของคนตรงหน้าสั่นระริก..ที่หากเขาสื่อความหมายไม่ผิด..
ตื่นเต้น.....สนุก..ท้าทาย...
...กับสิ่งที่จะได้พบต่อจากนี้ไป..
..เหมือนกับเขา..
หรือว่า....
ไม่สิ.....คงไม่เจอง่ายปานนั้น...
..ดาบสีนิลคนนั้นน่ะ..
แต่ทว่า....พาร์เนอร์ของเขาคนนี้...
คงจะเข้ากันได้มากกว่าที่คิด?
ความคิดที่ทำให้เด็กหนุ่มแสยะยิ้มอย่างยินดี..
ซักพักมวลอากาศเบื้องหน้าก็บิดเบือนเปลี่ยนรูปร่างและสีเป็นลักษณะที่เรียกได้ว่า...ประตู
[เริ่มการสอบรอบแรกได้]